Szpiglasowy Wierch z Palenicy

Szpiglasowy Wierch (2172 m n.p.m.) leży na granicy polsko-słowackiej i jest najwyższym punktem Liptowskich Murów. Dawniej nazywano go Grubym Wierchem, co przetrwało w słowackiej nazwie Hrubý štít. Wejście od strony Morskiego Oka uchodzi za najłatwiejszą drogę na ten szczyt.

Wycieczkę zaczynamy na Palenicy Białczańskiej (984 m n.p.m.). Pierwsze dwie godziny to marsz asfaltową drogą do schroniska nad Morskim Okiem (1406 m n.p.m.), czyli ten sam odcinek, którym idą tłumy nad jezioro. Tuż przed schroniskiem w prawo odchodzi żółty szlak i stąd zaczyna się właściwa część trasy.

Żółty szlak prowadzi przez Dolinę za Mnichem i Miedziane Kotły. Poprowadzono go w 1937 roku wygodnymi kamiennymi stopniami, przez co zyskał potoczną nazwę Ceprostrada. Po drodze mijamy rozwidlenie, gdzie w lewo odbija czerwony szlak na Wrota Chałubińskiego. Od strony Morskiego Oka na szlaku nie ma łańcuchów, a trudność polega głównie na długości i równomiernym nabieraniu wysokości. Z każdym zakosem coraz lepiej widać Morskie Oko, Mnicha i Mięguszowieckie Szczyty.

Szpiglasowa Przełęcz (2110 m n.p.m.) leży w masywie Miedzianego. Na wierzchołek prowadzi stąd kwadrans marszu granią. Ścieżka jest sypka i wyprowadza na wąskie siodełko, a końcowy fragment pokonuje się po skalnych blokach. Wierzchołek jest ciasny, więc w sezonie trzeba uważać na innych turystów i na ekspozycję.

Z Szpiglasowego Wierchu widać Morskie Oko i Czarny Staw pod Rysami, całą grań Mięguszowieckich Szczytów z Rysami, a po stronie słowackiej Dolinę Ciemnosmreczyńską.

Trasę często zamyka się w pętlę: z przełęczy schodzi się żółtym szlakiem do Doliny Pięciu Stawów Polskich, a dalej czarnym przez Dolinę Roztoki z powrotem do Palenicy. Ten wariant jest wyraźnie trudniejszy, bo zejście z przełęczy w stronę Wielkiego Stawu prowadzi skalnym żlebem i płytami, zabezpieczonymi łańcuchami. Powrót tą samą drogą nad Morskie Oko jest prostszy.